Forma. Z uwagi na ścisłe wytyczne projektowe, jakim podlegaja obiekty usytuowane na terenie Tatrzanskiego Parku Narodowego, przyjęto formę architektoniczną  publicznego WC, jako nawiązującą do regionalnej tradycji budowania. Cały wysiłek projektowy, polega na szukaniu wyłomu w scisłych zasadach komponowania takiej formy. Nie odejść od tradycji, ale szukać tłumaczenia w języku współczesnym.  Konstrukcja. Płazy drewniane stanowią podstawową konstrukcję nośna. Na nich oparta jest konstrukcja dachu dwuspadowego o dwóch kątach pochylenia 54° i 49°, załamana tuż nad drzwiami wejściowymi, które  nakrywa własny daszek. Cały obrys ścian zewnetrznych nie zawiera otworów okiennych poza otworami drzwi, które to obsługuja obydwie nitki szlaku- zieloną i czerwoną. Doświetlenie całego rzutu pomieszczenia znajduje się na konstrukcji zawieszonej na wysokosci 4.0m nad posadzka. Światlo wpadając przez otwory w czołowej ścianie budynku (wschodnia i zachodnia) sięga głeboko do środka.  Technologia. Grunt może być użyty jako źródło dla pomp ciepła o stosunkowo niewielkich wydajnościach cieplnych. Przyjmuje się, że kolektory głębinowe ulokowane przy obiekcie, będą dostarczały ciepło, które przewodzone przez solankę (glikol i woda) trafi do pompy ciepła. Energie na potrzeby elektryczne wytworzy kolektor cieplny ulokowany na południowej połaci dachu.  Pow.zabudowy Pz=93,4m2 Pow.użytkowa Pu=54,6m2 

Autor:Tomasz Kijaczko