NIE MA JEJ TAM TOALETA

Nie ma jej tam Toaleta jest projektem, którego głównym założeniem jest adaptacja starych, zniszczonych bądź opuszczonych budynków architektury podhalańskiej.
Wyznaczonym celem było całkowite zintegrowanie nowo powstałej bryły ze środowiskiem otaczającym, oraz maksymalne zachowanie tożsamości Podhala. Wynikiem dyskusji architektury nowoczesnej i architektury tradycyjnej jest nie ma jej tam Toaleta, która zakłada wykorzystanie budynku już istniejącego, jakże znakomicie wpisanego w krajobraz kulturowy Tatr, w którego wnętrzu umieszczone zostały nowoczesne kubiki. Projekt nie zakłada wykorzystania konkretnego budynku, lecz pozostawia swobodę w tejże kwestii, przez co umożliwia ewentualna rozbudowę lub pomniejszenie obiektu o kolejne kabiny.
Wnętrze toalety zainspirowane było tradycyjnym podziałem domu podhalańskiego na izby: białą i czarną. Ze względu na wydzielone miejsce do przewijania niemowląt, kubik obsługujący toaletę damską nazwany został białym, a kubik z toaletą męską oraz toaletą dla niepełnosprawnych-odpowiednio kubikiem czarnym. Każde z pomieszczeń obsługiwane jest przez osobne pomieszczenie techniczne, ze względu na uniknięcie złamania osiowości całego obiektu.
Oba wewnętrzne moduły zostały wykonane z płyt żelbetowych. Dach kubików został przekryty szkłem, w celu integracji obu brył z zewnętrznym budynkiem-skorupą, zapewniającym izolację.
Światło naturalne dostaje się do kubików przez otwory w nich wykonane. Położenie „okien” w modułach uniemożliwia zaglądanie z zewnątrz do wnętrza toalety, jednocześnie regulując dopływ światła.
Izba biała i czarna wykończone zostały odpowiednio białym i czarnym tynkiem, niepochłaniającym wody. Podłoga oraz fragment ściany w toalecie męskiej (przy pisuarach) pokryte zostały blachą w celu jak najlepszego utrzymania czystości obiektu.
Oba pomieszczenia techniczne dostępne są od zewnątrz co wymaga wykonania dodatkowych otworów w budynku zewnętrznym.
Ze względu na tradycyjną budowę domów podhalańskich w wykonaniu cokołów, a przez co utrudnionej dostępności obiektu dla osób niepełnosprawnych, podłoga budynku, została obniżona i wyrównana z terenem, co automatycznie spowodowało zwiększenie wysokości wejścia głównego o wysokość cokołu.